पान १९


राजेशचं नशीब आज जोरावर होतं. मेन रोडवरच्या धाब्यावर तो पाण्याची बाटली विकत घेण्यासाठी थांबला नसता, तर आज आनंदगावला जाण्याचा शॉर्टकट त्याला कळला नसता. त्या अपरिचित माणसाने, आज त्याचा तीन तासांचा प्रवास वाचवला होता. वास्तविक कुणाही अपरिचितावर विश्वास ठेवून, त्यानुसार वागणा-यांपैकी राजेश नव्हता. पण त्या माणसाने केलेली विनंती राजेशला धुडकावता आली नाही.

“आज मेन रोडने जाऊ नका साहेब. नेहमीपेक्षा जास्त वेळ लागेल. त्यापेक्षा शॉर्टकटने जा. त्या रस्त्यावर खाचखळगे आहेत पण तरीसुद्धा तुम्ही खूप लवकर पोहोचाल. पिवळ्या दगडांची एक रांग डाव्या बाजूला दिसेल. ती ओलांडली की अर्ध्या किलोमिटरवरच तुम्हाला आनंदगावचा फाटा दिसेल,”

“तुम्हाला कसं कळलं, मला आनंदगावचा रस्ता हवा आहे?” राजेशने संशयाने विचारलं.

“नाही. मला माहित नव्हतं. आत्ता तुम्ही कुणाला तरी फोनवरनं सांगितलंत ना, ते कानावर पडलं.” त्या माणसाने उत्तर दिलं.

पण बोलणं भाग होतं.

“काका, इथे, या आम्ही विकत घेतलेल्या घरात असं काहीतरी नक्की घडलंय. जे कदाचित तुम्हाला माहित नाहीये पण खूप महत्त्वाचं आहे.” वळणं घेत बोलण्यापेक्षा थेट मुद्यालाच हात घालणं राजेशने पसंत केलं.

“काहीतरी म्हणजे काय म्हणायचंय तुला?” अरविंदकाकांनी विचारलं.

“मलाही माहित नाही पण भयंकर, गूढ, अगम्य असं काहितरी या घरात नक्की घडून गेलंय.”

“कशावरून हा अंदाज बांधलास तू?” अरविंदकाका हा प्रश्न विचारत असताना साहिलदेखील त्यांच्यात येऊन बसला होता.

राजेशने उत्तरादाखल रितू गावावरून मुंबईला परतल्यानंतरचा सर्व वृत्तांत कथन केला. जसजसा राजेश सांगत केला, तसंतसे अरविंदकाका आणि साहिलच्या चेहे-यावरचे भाव बदलत गेले. डॉ. चांदोरकरांकडचा प्रसंग सांगितल्यानंतर तर साहिल ताडकन उठून उभा राहिला.

राजेश आणि अरविंदकाका, दोघंही साहिलकडे आश्चर्याने पहात होते. साहिल नकारार्थी मान हलवत तिथेच थरथरत उभा होता.


Share this post:

------------------------------------------------------------------------
आपल्या प्रतिक्रिया, सूचना व सल्ले कृपया येथे पोस्ट करावेत.


Please post your comment, advice and suggestions here.


Read our Blog Comment Policy.
------------------------------------------------------------------------