पान १५


रात्रीचा दीड वाजत आला तरी राजेश अजून बिछान्यावर तळमळतच होता. दोन्ही हात डोक्याच्या मागे घेऊन तो विचार करत होता.

"गावावरून आल्यापासून रितूला काय झालंय कळत नाही.... घटकेत चांगली असते, घटकेत तिला काय होतं कुणास ठाऊक?... स्वत:शीच काहीतरी बडबडत असते.... गेल्या दोन दिवसांत तिने धड खाल्लेलं नाही.... कुणाशी धड बोलत नाही.... मनूला तर अगदी वाळीतच टाकलंय तिने.... तिला बरं नसतं तर झोपून राहिली असती.... हे तिचं वागणं काहीतरी विचित्रंच वाटतंय.... गावच्या त्या माणसाकडून काय ऐकून आलीय काय माहित.... त्यामुळेच तर ती असं वागत नसेल ना...."

विचारांच्या नादात राजेशने कूस बदलली अन्....

.... केव्हढ्यांदा दचकला तो!


"कोण म्हणजे? रितू! तुझी रितू..." तिने हसत हसत उत्तर दिलं.

राजेश धडपडत बिछान्यावरून उतरला आणि टेबललॅम्पच्या दिशेने सरकला. एका हाताने त्याने टेबललॅम्प घट्ट धरून ठेवला होता.

"नाही.... नाही.... तू रितू नाहीस.... तू रितू नाहीस...."

"मग कोण आहे मी? सांग ना तूच. अरे हे बघ ना, माझे हात, माझं शरीर सगळं रितूचंच आहे." ती जवळ येत चालली होती.

"नाही....रितूच्या रूपात तू कुणीतरी.... नाही..... मी तुला सोडणार नाही...." बोलता बोलता राजेशने टेबललॅम्प उचलला.

"सोडणार नाहीस?" ती पुन्हा दात विचकून हसली. "तेच तर हवंय मला. मी तुझ्याबरोबर कायम रहायला...."

तिचं वाक्य पूर्ण होण्याआधीच राजेशने हातातला टेबललॅम्प तिच्या तोंडावर मारला. ती खाली वाकली. चेहे-यावर रक्ताचा ओघळ वहात असल्याने तिचा चेहेरा आणखीनच भयाण दिसत होता. राजेश तिच्यावर आणखी एक वार करणार इतक्यात ती रडू लागली.

"राज, प्लीज मला मारू नकोस.... प्लीज..."

राजेशने तिच्याकडे निरखून पाहिलं. रितूचे डोळे आता पूर्ववत झाले होते. त्याने हातातला टेबललॅम्प टाकून दिला आणि रितूला जवळ घेतलं.

"रितू?.... रितू.... आय अॅम सॉरी..... आय अॅम रियली सॉरी...."


Share this post:

------------------------------------------------------------------------
आपल्या प्रतिक्रिया, सूचना व सल्ले कृपया येथे पोस्ट करावेत.


Please post your comment, advice and suggestions here.


Read our Blog Comment Policy.
------------------------------------------------------------------------