पान २६


“नाही. अजिबात शक्य नाही. खरं सांगायचं तर अशा प्रकारे चाकू मारण्याचा प्रयत्न केला तर चाकू बोटांवर घासल्यामुळे चाकू मारणार्‍याच्याच तळहाताला इजा होईल.”

“कोर्टाने आरोपीचे दोन्ही तळहात पहावेत अशी माझी नम्र विनंती आहे.” समीरने जज्ज सिन्हांकडे पाहून म्हटलं.

प्रियाने आपल्या दोन्ही हातांचे पंजे समोर धरले. बसल्या जागेवरून लोकही माना वर करून प्रियाच्या हातांकडे पहात होते.

“युवर ऑनर, आपण पाहू शकता. आरोपीच्या उजव्याच काय पण डाव्या हाताच्या पंज्यावर आणि बोटांवरही कोणतीच जखम नाही.



“डॉक्टर, चाकूच्या ज्या वाराने मयताला जखम होऊन रक्तस्त्राव झाला, तो वार किती ताकदीने करण्यात आला असावा?”

“पाठीचा भाग हा पोटापेक्षा कडक असतो त्यामुळे पोटापेक्षा पाठीत चाकू खुपसण्यासाठी जास्त ताकद वापरावी लागते. त्यात मयत व्यक्तीही दणकट प्रकृतीची आहे. त्यामुळे पाठीमधे अशा ठिकाणी चाकू पार मुठीपर्यंत खुपसायचा म्हटलं, तर चाकू मारणारी व्यक्तीसुद्धा ताकदवान असली पाहिजे.”

“जर आरोपीला आपण खुनी म्हणून गृहीत धरलं आणि दिलीप गुर्जरांनी सांगितलं तशा प्रकारे तिने चाकू पकडलेला असेल तर आरोपीला हा खून करता आला असता?”

“नाही, नाही. आरोपी अतिशय नाजूक प्रकृतीची स्त्री आहे. तिने कितीही जोरात असा वार करायचा म्हटलं तरी तिला शक्य होणार नाही. दुसरी महत्त्वाची गोष्ट जी पोलिसांच्या खूप आधीच लक्षात यायला हवी होती, ती म्हणजे आरोपी लहानखुर्‍या चणीची आहे. ती मयत व्यक्तीपेक्षा उंचीने कितीतरी बुटकी आहे. आरोपीने जर मयताच्या पाठीत चाकू खुपसला असता तर तिला तो हात उंच करून खुपसावा लागला असता आणि अशा प्रकारे चाकू मारला गेला असता तर तो मयताच्या पाठीमधे मुठीपर्यंत शिरणं अशक्यच होतं.”

“कदाचित मयत व्यक्ती जमिनीवर पडलेली असताना चाकू त्याच्या पाठीत खुपसला गेला असेल तर?”

“तर चाकूही निराळ्या पद्धतीने हातात धरावा लागला असता.”

“युवर ऑनर, सराकारी डॉक्टरांच्या साक्षिवरून हे सिद्ध होतंय की हा खून आरोपीने केलेला नाही.”

समीरचं वाक्य संपतं न संपतं तोच कोर्टात कुजबूज सुरू झाली.

“ऑर्डर, ऑर्डर. याच्यापुढे जर कोणी गडबड करून सरकारी कामकाजात व्यत्यय आणला तर मला नाईलाजाने सर्वांना बाहेर घालवून द्यावं लागेल.”

कोर्टात पुन्हा शांतता पसरली. समीरने सरकारी डॉक्टरांना जाण्याची परवानगी देताच ते कोर्टाला अभिवादन करून निघून गेले. बॅ. खंदारे डोकं धरून बसले होते. सरकारी वकिलांच्या विधानाने आरोपी निर्दोष सिद्ध होत होती.

“मि. खंदारे तुम्हाला आणखी काही साक्षिदार बोलवायचे आहेत?” जज्ज सिन्हांनी विचारलं.

“नाही. पण आरोपीच्या वकीलांनी त्यांचे साक्षिदार बोलावण्यापूर्वी मला आरोपीला काही प्रश्न विचारायचे आहेत.”

समीरने परवानगी दर्शवताच बॅ. खंदारे प्रियाच्या स्टॅन्डजवळ गेले.

“मिस जगताप, तुम्ही स्टेटमेंटमधे असं म्हटलं आहे की दिपकपासून स्वत:ची सुटका करून घेऊन तुम्ही पळालात आणि जेव्हा तुम्ही तुमची पर्स घेण्यासाठी पुन्हा मागे आलात तेव्हा तुम्हाला दिपकच्या पाठीत चाकू खुपसलेला दिसला.”

“हो. मी तसं स्टेटमेंट दिलंय.”

“तुम्ही दिपकपासून लांब पळणं आणि पुन्हा मागे येणं यात किती वेळ गेला असेल, हे सांगू शकाल का?”
कोर्टात पुन्हा शांतता प्रस्थापित होण्यास दहा मिनिटे गेली.

“मि. सरदेसाई, तुम्हाला समजतंय ना, तुम्ही काय म्हणताय ते?”

“येस, युवर ऑनर. मी पूर्ण विचारांती हे विधान केलं आहे. वास्तविक पाहता सरकारी डॉक्टरांनी आपल्या साक्षित स्पष्टपणे जे म्हटलंय त्यावरून आरोपीने खून केलेला नाही, हे सिद्ध होतंय. पण खर्‍या खुन्याला उजेडात आणून मी आरोपीच्या पूर्वायुष्याशी निगडीत असलेल्या केसचीही खरी बाजू उजेडात आणणार आहे.”

“यू मे प्रोसीड मि. सरदेसाई.”

“मि. महेश ठाकूर, टेक द स्टॅन्ड.” समीरने कॉल दिला.


Share this post:

------------------------------------------------------------------------
आपल्या प्रतिक्रिया, सूचना व सल्ले कृपया येथे पोस्ट करावेत.


Please post your comment, advice and suggestions here.


Read our Blog Comment Policy.
------------------------------------------------------------------------