पान १०


“माझा पहिला साक्षिदार आहे, विठ्ठल नाईक.”

पांढराशुभ्र लेंगा आणि नेहरू शर्ट घातलेला एक तीस-पस्तीशीचा इसम पिंज-यात येऊन उभा राहिला. त्याने शपथ घेतली आणि बॅ. खंदारे प्रश्न विचारण्यासाठी त्याच्याकडे वळले.

“विठ्ठल नाईक, २५ ऑगस्ट रोजी पहाटे साडेचार वाजता बेल्वेकर वाडीच्या मागे असलेल्या गर्द रानात जो खून झाला त्याची वर्दी तुम्ही पोलिसांना दिली होतीत?”

“होय साहेब.”



“तुम्हाला कसं कळलं की तो पुरूष मेलेला आहे?” बॅ. खंदा-यांनी विचारलं.

“आता आहे का? अहो, त्या पुरूषाची मान एका बाजूला कलती झालती, डोळे सताड उघडे, चिखलाची पर्वा न करता जमिनीवर पालथा पडलेला आणि त्याच्या पाठीतून एक चाकूची मुठ बाहेर आलेली दिसत होती. तिथून रक्त व्हायलेलं दिसत होतं. आता त्याला जिता म्हणायचा का मुडदा?


Share this post:

------------------------------------------------------------------------
आपल्या प्रतिक्रिया, सूचना व सल्ले कृपया येथे पोस्ट करावेत.


Please post your comment, advice and suggestions here.


Read our Blog Comment Policy.
------------------------------------------------------------------------